U HRVATSKOJ NOSTALGIJA ZA NACIZMOM

6. septembar 1999.

pise Dajana Dzonston (Diana Johnstone)

prevod i obrada: Bata Arandjelovic

[© Dajana Dzonston, 1999. Dozvoljava se ne-komercijalna distribucija ovog clanka bilo kojom metodom, ukljucujuci i repozicioniranje na druge veb-sajtove, e-mailom ili prestampavanjem uz jedinu obavezu da tekst pritom bude sacuvan u celini, zajedno sa svim napomenama koje sadrzi pa i ovom. Za komercijalnu distribuciju obratite se na http:// www.emperors-clothes.com radi dogovora.]

Kad sam pre tri godine bila u poseti Hrvatskoj, moju paznju je privukla knjiga najupadljivije istaknuta po svim izlozima vodecih knjizara prestonog grada Zagreba. Bilo je to najnovije izdanje zloglasnog klasika antisemitizma: “Protokoli cionskih mudraca”. Sledeca knjiga koje se takodje secam bili su memoari hrvatskog diktatora iz vremena Drugog svetskog rata, fasistickog ustaskog poglavnika Ante Pavelica, odgovornog za organizaciju genocida Srba, Jevreja i Roma (Cigana) koji je otpoceo jos 1941, sto znaci cak i pre nego sto su Nemci otpoceli s radom na njihovom “konacnom resenju”.

Stavise, hrvatski su fasisti predvodili, a ne kako danas tvrde – samo pratili, nemacke Naciste na njihovom genocidnom putu. To medjutim, nikako ne znaci da su njihovi dobrocinitelji iz Drugog svetskog rata danas pali u zaborav. Na protiv, jedino Hitlerovoj invaziji na Jugoslaviju mogu da zahvale sto je Nezavisna drzava hrvatska uopste uspostavljena jos aprila 1941, i to da je u njenu teritoriju ukljucena i Bosna i Hercegovina (tada jos nastanjena vecinskim srpskim stanovnistvom). A kad je Hrvatska ponovo proglasila svoju nezavisnost od Jugoslavije, u jesen 1991, hit je postala pesma “Danke Deutschland” u znak zahvalnosti Nemcima za njihovu cvrstu podrsku koju su pruzili nedogovorenoj secesiji Zagreba.

Neko sa Zapada naravski, lako moze da se usprotivi i kaze da ova Nemacka danas nikako nije ona ista Nemacka iz 1941. Sto jeste, jeste! Medjutim u Zagrebu je istorijsko vidjenje toliko pomereno unatrag da one doista bivaju izjednacene, toliko da se cak i sami Nemci postide kad ih u nastupu odusevljenja Hrvati ponekad pozdrave dizanjem ruke i nacistickim “Heil!”.

Nikoga zato ne bi trebalo da iznenadi cinjenica da je visoko na hrvatskoj listi ovogodisnjih bestselera bas “Mein Kampf”. Obratite paznju, nije rec o kritickom izdanju nego o cistom doslovnom prevodu originalnog teksta, onako kako ga je napisao taj veliki evropski vodja, dobrocinitelj hrvatskog nacionaliznma i vodja Treceg Rajha, Adolf Hitler.

Nedeljnik “Globus” javlja da se “Mein Kampf” prodaje kao alva i da ga kupuju svi slojevi hrvatskog drustva. Za one koji pozela da procitaju i vise od toga, izdata je nova knjiga s naslovom “Cionisticki protokoli, Zzidovi i Adolf Hitler” a napisao ju je Mladen Svarc, lider neonacisticke partije Hrvatske, Nova Desnica. Na raspolaganju im stoji jos jedno novo izdanje, knjiga “Razgovori s Hitlerom” od firerovog pomocnika Hermana Rausninga (Herman Raschning) ili brojni drugi memoari kojima se velica ustaska drzava, ista ona koja je svojim silovitim pokoljima Srba uspela da sokira cak i fasisticke saveznike Italijane pa i nemacke diplomatske posmatarace u to vreme akreditovane u Zagrebu.

Hrvatski disidentski pisac, Predrag Matvejevic koji ima italijansko drzavljanstvo, poslao je rijeckom “Novom listu” otvoreno pismo na adresu Udruzanja hrvatskih knjizevnika i za Hrvatsku centralu medjunarodnog PEN kluba u kojem ih optuzuje da su propustili priliku da reaguju na ovakve, najgore moguce oblike rasisticke, nacisticke propagande. “Prolazeci ulicama Zagreba, Splita, Dubrovnika i mnogih drugih hrvatskih gradova, brojni gradjani ciji su roditelji bili ucesnici antifasistickog partizanskog pokreta stide se zato sto vide izlozena dela i fotografije Hitlera i ostalih Nacista, Ustasa i zlocinaca koji se sirom Tudjmanove Hrvatske kocopere po izlozima knjizara” pise on. Jer upravo to je onaj isti rezim, primecuje on dalje, koji je dozvolio da na hiljade spomenika zrtvama i ucesnicima antifasisticke borbe bude unisteno uzduz i popreko Hrvatske, pod cijim se okriljem iz dana u dan sluze koncelebrirane mise zadusnice ustaskom “Fireru” Pavelicu po crkvama u Splitu i Zagrebu, kako o tome izvestava italijanski dnevnik “Il Manifesto” od 3. septembra 1999.

U jednom drugom javljanju iz Zagreba koje je takodje objavio “Il Manifesto” izvestava se o kampanji terora koju sprovode nacionalisticke bande “Hrvatske stranke prava” koje su pojacale svoje pogrome usmerene protiv malog broja Srba koji jos uvek zivi u Krajini. Vecinsko srpsko stanovnistvo Krajine je avgusta 95. iz Krajine isterala “Operacija Oluja” izvedena uz punu americku saglasnost i podrsku. Pod jakim medjunarodnim pritiskom, hrvatske vlasti zaista jesu zvanicno dozvolile da se jedan broj tih Srba vrati, pretezno stari i zemljoradnici. 25. avgusta 99. je Vrhovni sud Hrvatske zabranio lokalnim (opstinskim) sudovima da se bave tuzbama onih gradjana koji nisu u stanju da svoje nekretnine vrate u posed, samo jos jedno dodatno ohrabrenje za vec postojece bezakonje.

Uz saucestvovanje vlasti, naoruzane bande provaljuju u ono malo kuca u koje su Srbi, njihovi vlasnici, uspeli da se vrate, premlacuju ih, maltretiraju starce i unistavaju njihova imanja, obaraju njihova stabla, gaze im useve sve ne bi li ih naterali da ponovo odu. O ovim cinjenicama govore i dva pisma koja je hrvatskoj Vladi uputio Hrvatski helsinski odbor za ljudska parava.

Do sad je, medjutim, svakome vec potpuno jasno da krimalne radnje poput maltretiranja, fizickog nasilja, ubistava, pljacke, vandalizma ili “etnickog ciscenja” nece izazvati nikakv interes na Zapadu, ni kod vlada, ni kod medija, niti kod bilo kojeg suda, dogod su njihove zrtve samo Srbi.